Leven in de Bloemenbuurt

Geen liefhebberijtje van een paar enthousiastelingen

Toen ik ruim drie-en-een-half jaar geleden bezig was de overstap te maken naar Barneveld, hoorde ik al gauw ook het één en ander over Simpelkerk, en wat ik ervan hoorde, klonk van het begin af aan boeiend.  Niet een project als een knipperlicht (‘wat zullen we deze keer eens gaan doen?’), maar iets waarvoor een vast team zich al jaren lang elke dag, elke week en elke maand inzet. Daarbij: geen liefhebberijtje van een paar enthousiastelingen, maar iets dat duidelijk verbonden is met een plaatselijke gemeente. Met een concept waarover nagedacht is: je christen-zijn handen en voeten geven in de buurt waar je woont, je huis open stellen voor samenkomen, zingen, gebed, bijbel-woorden uitleggen en doorgeven – en dan maar zien wat de Geest van God ermee gaat doen en wat er dus van komt.

Wat mij wel verbaasde, was dat in de plaatselijke gemeente die ik net al noemde (en waar ik als predikant aan verbonden werd) niet iedereen enthousiast was over Simpelkerk. Ik denk dat het gezegde ‘onbekend maakt onbemind’ daar wel wat mee te maken heeft. En als je eenmaal onbemind bent, krijgen ook vooroordelen hun kans. Het enige dat daartegen helpt, is: Simpelkerk meemaken. ‘Onbekend’ verdwijnt dan, en ‘onbemind’ kan dan niet standhouden.

Ik herinner mij de eerste paar keren dat ik erbij was. Samen zitten in één grote kring, de gezichten naar elkaar toe, elkaar zien, oog hebben voor elkaar. Toch wel heel anders dan in ‘de kerk’. En dan vanuit die kring zingen, bidden, spreken, luisteren.  Dan lopen er ook weer lijnen naar wat er in de kerk gebeurt. Het gaat over dezelfde God. Op de ene plek of op de andere: de Heilige Geest doet dezelfde dingen. Maar in de huiskamerkring merk je, hoor je, er meer van. Dat treft mij altijd als we in die kring het Avondmaal vieren. Dat doen we op dezelfde zondag als waarop we het ook doen in de ‘grote kerk’. Dáár staan dan de tafels, mooi gedekt met wit linnen, we gebruiken zilveren schalen en bekers, we vormen een (rechthoekige) kring, en eten en drinken in stilte, met onze gedachten bij die Heer die onze machtige Verlosser is en die zo ver ging in Zijn liefde voor ons. In Simpelkerk doen we het zonder tafels en linnen en zilver, gewoon in de kring. En voor we gaan eten en drinken vraag ik iedere deelnemer om iets te zeggen, iets vanuit je geloof, iets wat er speelt tussen God en jou. En dan hoor je van iedereen een geloofsgetuigenis. Ik denk dan bij mezelf: hier in Simpelkerk belijdt iedereen bij elk Avondmaal zijn of haar geloof, persoonlijk, actueel. De sfeer is zo dat niemand zich er opgelaten bij voelt. Het wordt geen verplicht nummer. Harten spreken. Het werk van de Heilige Geest wordt zichtbaar. Ik moet eerlijk zeggen: dit mis ik in de ‘grote kerk’. Ik zou ook niet weten hoe je zoiets daar zou moeten doen: veel te veel mensen. Sommige dingen kunnen alleen in de kleine kring. Maar koester dat dan ook. Er gebeurt in Simpelkerk iets moois. Ik zie er Gods zegen in.

Ds. Gerard de Kimpe.