Leven in de Bloemenbuurt

‘Hoe is het met je?’

Het was de vraag die ik stelde aan een man wiens levenseinde naderde. We keken elkaar aan. Tranen biggelden over zijn wangen. Het was even stil en toen kwam het antwoord…:
‘Waarom ben jij geïnteresseerd in mij? Waarom kom je nu pas langs in m’n leven? Ik ben nu 74, 41 jaar lang heb ik bij een baas gewerkt en er is nooit een moment geweest dat hij me deze vraag stelde.’

Een lange stilte volgde.

Hij ging rechtop zitten en ging verder: ‘Als iemand dit ooit aan me had gevraagd, had ik verteld hoe eenzaam ik was, hoe bang ik ben geweest om te falen. Hoe ik dag in dag uit gevochten heb voor m’n gezin. Maar niemand vroeg het me. Het is goed zo. Laat me maar, ik ga snel dood. Maar mag ik je als oude man nog één advies meegeven? Ga vooral door met het stellen van deze vraag en geef de ander de tijd om te antwoorden.’

Het is nu maanden later. De ziekte (kanker) neemt zijn leven over. We spreken elkaar nu wekelijks en elke week deelt hij een klein stukje over zijn leven. De afgelopen keer zei hij: ‘Hè dikke, ik vergeet het je te vragen: Hoe is het met je?’

Eric