Leven in de Bloemenbuurt

Omhoog vallen

1 Petrus 1:3
Geprezen zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus: in zijn grote barmhartigheid heeft hij ons opnieuw geboren doen worden door de opstanding van Jezus Christus uit de dood, waardoor wij leven in hoop.

Ik heb een kijktafel gemaakt n.a.v. Allerheiligen en Allerzielen (1 en 2 november)

Wij houden er niet zo van om de mensen die gestorven zijn te eren. Maar in het teken van de herfst en wat wij wel geloven is het toch wel een mooi moment om bij de dood stil te staan.
De bomen tooien zich in herfstkleuren – oker, geel, rood, bruin – en laten hun blaadjes en vruchten vallen. Beukenootjes, eikels, kastanjes zijn zaden. Binnenin zit al een grote boom verborgen. Maar eerst moeten deze zaden vallen, pas daarna kunnen ze wortelen en omhoog schieten.

Begin november viert de Rooms-Katholieke kerk de feesten van Allerheiligen en Allerzielen: de feesten van het omhoog vallen. ‘Ik weet hoe dat gaat, doodgaan’, zei een klein jongetje, ‘ ik heb het gezien bij Tom en Jerry. Je botjes blijven hier en de rest gaat omhoog!’ En zo is het: want niemand valt of hij valt in Gods hand, geloven we.  Zo kunnen mensen ‘omhoog vallen’.

De bladeren in prachtige herfstkleuren dwarrelen omlaag en worden door de wind weer wervelend omhoog geblazen. De eikels, kastanjes, beukenootjes vallen op de grond om daar te ontkiemen, te wortelen om weer op te schieten. De natuur maakt seizoen na  seizoen  zichtbaar dat (af)sterven en nieuw leven onlosmakelijk met elkaar verbonden is. Als de bomen hun vruchten laten vallen, zorgen ze ervoor dat nieuw leven uit de grond omhoog kan komen, kan opschieten.

Met hun wortels in de aarde en hun kruin in de wolken staan ze ook symbool voor de mens die met beide benen op de grond staat, maar met zijn hoofd in de wolken is. Want wij zijn ‘made in heaven’ en zullen daar ook eens naar terugkeren. We vallen uiteindelijk in Gods hand: veilig, geborgen, thuis!

Om het meer aan te de verbeelding te laten spreken heb  ik de namen van de mensen die in mijn kring zijn overleden op  een blad geschreven en een kaarsje voor aangestoken: ik geloof dat zij omhoog zijn gevallen en in de Hemel zijn: veilig bij God.

De bomen komen uit de grond
en uit hun stam de twijgen
en ied’reen vindt het heel gewoon
dat zij weer bladeren krijgen.
We zien ze vallen naar de grond
en dan opnieuw weer groeien
zo heeft de aarde ons geleerd
dat al wat sterft zal bloeien.

Toon Hermans

xxx Didy