Leven in de Bloemenbuurt

Wondertje in de vorm van een besluit

In de afgelopen weken fietste ik met regelmaat langs een mooi huisje in de wijk. Met regelmaat hoorde ik uit het niets een stem….hoi! Fijn om je te zien.

Steevast riep ik iets terug en stonden de tranen op mn wangen. Iemand zag me zonder dat ik wist wie het was. Gister kruiste onze blikken elkaar en weer riep hij…hoi! Maar nu….bakkie koffie. Ik viel bijna van m’n fiets. Met een uitgestoken hand kwam hij op me af. Hé, jij bent toch van Simpelkerk. Jij sprak toch bij de begravenis van…

Toen pas realiseerde ik wie hij was. Ja idd van “die” begravenis.

We dronken een bak koffie en hij vertelde hoe blij hij was met z’n huisje, de grote tuin, z’n vrouw en dochtertje. Hij voelde zich gezegend.

Wat verdwaasd keek ik om heen en staarde even naar de hemel en toen zei hij; het is zo belangrijk dat je gezien wordt en dat jij leert de ander te zien.

Stiekem dacht ik…hou je bek! Ik wil dit niet horen…

Hij vervolgende….dat was toch jouw kern van de boodschap bij “die” begravenis.Stammelde wat en fietste weg….en riep zoiets als bedankt voor de koffie.

In het afgelopen jaar is al mijn energie opgegaan aan kerkelijke randzaken. Over structuren i.p.v. vertrouwen in wat de geest zou doen. Grote woorden i.p.v. tranen! Gerechtigheid i.p.v. barmhartigheid.

In die gesprekken miste ik maar één ding…hoi, bakkie koffie? Kom uit je boom, ik wil met je eten i.p.v. notules.

Stiekem verwachtte ik het van de kerk i.p.v. de schepper.

Ik heb besloten om niet meer mee te gaan in de negativiteit van de ander. Relaties waar de aanklager telkens weer inbreekt, verbreken we. Geen ruimte meer voor wat me energie kost maar te gaan voor het grote geschenk: een leven vanuit vrijheid!

Hoi! Bakkie?